Kendisine bile dürüst olmayı beceremeyen bir insan, sevilmeyi nasıl bekleyebilirdi?

Her şeyi yok ettim. Tüm yazıları, tüm telefon numaralarını, tüm adresleri. Evimi değiştirdim, arkadaşlarımı değiştirdim.

Ama bu şehirden kurtulamadım.

''Korkuyu beklerken''

Ben normal bi' insan olsaydım normal bi' fotoğrafın içine böylesine korku verici şekilde dalıp onun anormal olmasına neden olmazdım.

Anlatabildim mi?

Kayboldum. Beni bulan haber versin.

Kendimi hiç bu kadar hissiz, bu kadar kayıp, bu kadar bitkin hissetmemiştim. Ankara'nın boğuculuğu beni kaçmaya teşvik ederken; İstanbul'un ürkütücü bekleyişi ise beni korkutuyor. Tek isteğim şu ruh halinden kurtulup her şeyi geride bırakmak.

Sen, günümün aydınlığı
Gittiğim zamanlarda yanımda kalan
Ve gülüşlerinin ardında masumiyet
Bir erkek için fazla güzel bedenin
Gel benimle
Her şeyi değiş tokuş edelim

Amaç sadece kafaları temizlemek.

Evde oturmaya bir dakika bile devam edersem ya kalkıp oynamaya başlayacağım ya da balkondan dağa taşa ''Yeteer!'' diye haykıracağım. Beynimin içinde uğultular dolaşıyor:

''Aman ağzımızın tadı kaçmasın.''

''Yeni bir dünya mümkün.''

Aslında umudumu asla yitirmeyişimin tek bir nedeni var.

Birtakım olaylar edebi sanatlar kadar kadar can sıkıcı.

Kedi

Bu adamları dinlemeye bayılıyorum.